پنداري غلط:

در ميان بانوان گروهي به اين توهم دچار شده‌اند كه زن بايد هميشه خواستني باشد نه خواهان، و هـيـچ گـاه خود در مسائل زناشويي اقدام به كاري نكند.

غافل از اينكه پيامبر اسلام (ص) فرموده است: زن بـايـد بـراي شـوهـرش با نيكوترين عطري كه دارد خود را معطر سازد و زيباترين جامه‌اش را بـپـوشـد و به جالب‌ترین صورت، خود را آرايش نمايد و صبح و شام خويشتن را به شوهر عرضه كند.

بـرخـي نـيز از ترس آنكه از طرف شوهر به شهوت‌راني متهم شوند از اظهار علاقه به روابط جنسي امتناع می‌ورزند و ترجيح می‌دهند براي هميشه هم خود و هم طرف خويش را از اين لذت محروم سـازنـد.

در حـالـي كه اسلام زن با حيا و وظيفه شناس را آن زني  نمي‌داند كه تمايل و شهوتش به شوهر كمتر باشد.

بلكه پيامبر اكرم (ص) فرموده است: بهترين زنان شما آن زن با عفتي است كه به آميزش با شوهر تمايل بسيار داشته باشد.

در اين حديث شريف شگفت آن است كه علاقه و  هم‌بستري را در كنار عفت ذكر كرده است، يعني كه اين دو با يكديگر هيچ منافاتي ندارند.

در جايي ديگر آن حضرت می‌فرمايد: با زني كه به آميزش بي علاقه باشد ازدواج نكنيد.

بـنـابـراين بسيار بي معني است كه بعضي از زنان براي آنكه خود را افرادي مستقل و با اراده نشان دهـنـد، نزد هم‌جنسانشان خويشتن را بي نياز از مرد و بي علاقه به اعمال زناشويي نشان می‌دهند.

ايـن قـبيل زنان  نمي‌دانند كه اولاً هم آغوشي و تمايل به آن، نشانه ضعف نيست.

در حقيقت زن در اين عمل مهماندار است.

دوم ايـنـكـه: تـوافـق در مـيـل جنسي با شوهر در شادابي و تندرستي زن فوق‌العاده مؤثر است و سردي مزاج، اگر هم ساختگي نباشد، افتخار نيست بلكه چه بسا دليل نقص روحي و عيب جسمي است.

معمولاً زناني كه شوهرانشان به هر علت،  نمي‌توانند با آن‌ها هم‌بستر شوند طولي  نمي‌كشد كه دچار عوارض جسمي می‌شوند و شادماني و طراوت خود را از دست می‌دهند.

سوم: اظهار بي ميلي زن، شوهر را به افسردگي روحي و بی‌حوصلگی يا به برقراري رابطه جنسي در خارج محدوده خانواده گرفتار می‌سازد.