تلافي، نوعي قدرت نمايي:

امروزه در علم روانكاوي ثابت شده است كه بسياري از رفتارهاي آدمي نتيجه و بازتاب محرومیت‌ها و شکست‌های او در عرصه زندگي است.

كم نيستند مردان و زنان عقده‌ای كه پيوسته در محل كار و خـانـه، ديـگـران را اسير محرومیت‌هایی می‌سازند كه خود مدت‌ها پيش، از آن رنجیده‌اند.

اگر اين عـامـل زبـان گويايي براي افشاگري داشت معلوم می‌شد كه شمار اين قبيل افراد در جامعه كم نـيست و كمابيش در همه گروه‌های مردم يافت می‌شوند، هر چند می‌پذیریم كه در افراد پاک‌تر و مهذب، با توجه به مراتب پاكي آن‌ها، كمتر است.

در زندگي زناشويي نيز چنين است.

انسان نمی‌تواند كسي را دوست داشته باشد كه به وي علاقه نـدارد و در نزد كسي اظهار فروتني كند كه تكبر می‌فروشد.

حتي افراد ترجيح می‌دهند هيچ گاه بـه كـسـي كه مفهوم محبت را نمی‌فهمد محبت نكنند و مهر ورزي خويش را نثار كسي كنند كه اگر توان جبران نيز ندارد لااقل ارزش آن را بداند و زباني سپاسگزار داشته باشد.

زن و مـرد نـيز چنين‌اند.

هر دو مشتاق قدرداني يكديگرند و دوست دارند طرف مقابلشان مقام و ارزش آن‌ها را بداند و آن را به زبان آورد.

براي زن رنج آور است اگر تصور كند كه وجود او نزد شوهر ارزشي ندارد و وي را فقط براي انجام امـور خـانه می‌خواهد.